Niets doen moet ook in de Jeugdzorg een optie zijn.

Voorzitter,

Voor ons ligt de Regiovisie Jeugdhulpregio West-Brabant West

Twee keer regio. Duidelijk genoeg denk ik.

Ik wil het nou eens niet over het geld hebben. Want geld is er nooit genoeg, altijd te weinig en achteraf betalen we meestal veel te veel.

Toen ik in 1979 op de Sociale Academie kwam circuleerde daar het boek van Hans Achterhuis: De markt van welzijn en geluk. Dat was toen net uit. Hij betoogde dat meer hulp niet altijd vooruitgang betekende maar ook afhankelijkheid creëert.

Jaren later werd ik ingezet in een gezin. Ze waren al twee keer hun huis uitgezet en hadden nu een laatste kans gekregen. Het gezin bestond uit een moeder met psychiatrische problemen en twee opgroeiende zonen van 14 en 17 jaar.

Het aantal hulpverleners dat aan het gezin verbonden was was niet op één hand te tellen. Moeder had een psychiater en twee behandelaars. Ik begeleidde de twee kinderen een jeugdprofessional van het CJG was betrokken. Verder werd het gezin maandelijks besproken bij Veilig Thuis en was de woningcorporatie betrokken.

Dat zit wel goed zou je zeggen. Dat zat het niet. Uiteindelijk werd het gezin opnieuw het huis uitgezet en eindigde bijna op straat. Het lag niet aan het aantal enthousiaste hulpverleners. Wel aan de afstemming.

En juist daarom zijn wij als Bergse VVD blij met deze regiovisie. Een visie waar integraliteit binnen het sociaal domein voorop staat. Waarin sprake is van samenhang in de ondersteuning van gezinnen. Actief integraal samenwerken is een vereiste. Samenwerken. Niet langs elkaar heen werken.

Daarnaast wil de VVD waarschuwen voor het creëren van een te grote afhankelijkheid. Het overdiagnostiseren en indiceren. We hoeven niet altijd te redden. Bij twijfel niet doen is een uitgangspunt in de medische wereld. Dat lijkt vaak geen optie in de jeugdzorg. Uit angst dat er iets verkeerd zou gaan wordt er ingegrepen. Onlangs werd er in de Tweede Kamer een motie aangenomen met de strekking: “dat niets doen ook in de jeugdzorg wel een optie is en dat vertrouwen geven zonder naïef te zijn de norm hoort te zijn.”